Enkele weken geleden hadden we met onze marathonclub een barbecue. Of eigenlijk een gezamenlijke run met aansluitend eten. De avondzon schitterde vrolijk in de wijnglazen op tafel. In de schittering was niet te lezen dat het hier om dik 50 renners gaat die op 3 november in New York aan de start van de marathon staan.

It’s about the finish line

Door een hielblessure ging het rennen die dag aan mij voorbij. Om het goed te maken richtte ik me op het tweede deel; de barbecue. Ik raakte in gesprek. De persoon was aan het minutenneuken over de gewenste eindtijd. Mijn gedachten brachten me naar een artikel dat ik recent over de Marathon Rotterdam las. Daarin zei de geïnterviewde: “Mensen vragen me voor welke eindtijd ik ga. Maar hé, het is mijn eerste marathon. Streven is die finishlijn.” Omdat goed gejat nog altijd een optie is als je het zelf niet weet, antwoordde ik: “It’s not about the finish time, but about the finish line.” Daarop dropte ik nog een paar oneliners waarmee ik mezelf richting de NYC Marathon coach. Als het aankomt op wat er tussen mijn oren zit, dan is de finishlijn al bijna in zicht. Als supplement dichtte ik mezelf toe een inspiratiebron vol relativeringszin voor de minutenneukers te zijn.

Marathon voyeurisme

Strava is een app die je sportprestaties registreert. Zoiets als Facebook voor sporters. Handig om bij te houden hoe en wat je rent, zoals snelheid, hartslag en afstand. Voyeuristisch gezien is de app minstens zo interessant. In mijn geval geeft de app inzicht in een groep doorgewinterde renners die voor midlife crisis vermoedende eindtijden gaat. Bij het openen van de app, het aanschouwen van de gerende kilometers en bijbehorend tempo, krijg ik het gevoel dat ik in de stofwolk van de kopgroep Ethiopiërs sta.

Nog 123 dagen te gaan

Deze week liep ik een rondje. Dat was het plan. De gegevens van mijn poging kwamen net als eerdere prestaties in Strava terecht. Waar ik het delen van jaloersmakende runs door het Vondelpark, langs de Loosdrechtse Plassen, over de Sint Pietersberg, langs de Thames, door het heuvellandschap van Hampshire en nog meer had voorzien, heb ik nog 123 dagen om van die mini run naar de 42 km te gaan. Al is het met stof op mijn lippen, aan de start zie ik mezelf samen met de kopgroep staan.

Dit is mijn tweede post over de NYC Martahon. Mijn eerste post kun je hier lezen. Ik begon met de voorbereiding in januari van dit jaar. 100 dagen om van 0 naar 5 km te gaan, 100 dagen om er 10 km van te maken en 100 dagen om aan de start van de marathon te staan. Na een whiplash, hersenschudding, lichte griep en hielblessure volgde een zomergriep. Momenteel is het een zweepslag waarmee ik kamp. Ik ben vastberaden om op 3 november over de finish te gaan. Zie hier mijn profiel en die van mijn marathonmaatjes.

Foto boven van een run langs de Tiber in Rome afgelopen weekend.