Het is zaterdag. Ik waag me aan de Kalverstraat. Een straat die ik normaliter mijd, behalve bij Monopoly dan. Mijn motto is dat wie de Leidsestraat op zaterdag aankan, niet stuk te krijgen is. De Kalverstraat blijkt als de Leidsestraat, maar dan voor gevorderden. Ik duik de Heiligeweg in richting Nespresso. De Nespresso-winkel is als de Leidsestraat op zaterdag, maar dan alle dagen van de week.

Met mijn postcode krijg ik toegang tot het systeem. Snel vraag ik om een doos van die blauwe. Ik heb vandaag nog meer te doen. Foute keus, denk ik meteen, nu moet de mevrouw naar achteren. Even later is ze terug. Ik krijg er een doosje limited edition summer cups bij. Een vrolijke lading diverse capsules. Dat vindt die mevrouw ook. Ze popelt zichtbaar om per cupje de beleving te delen aan de hand van diverse wetenswaardigheden zoals oorsprong, intensiteit en gebruikersmoment.

Nogmaals meld ik dat ik nogal gehaast ben. “Doe dat cadeaudoosje dan maar niet”, denk ik. De mevrouw kijkt me verontwaardigd aan. Alsof ze mijn gedachten leest, reageert ze met lichaamstaal door in een reflex het doosje terug te trekken. We zijn er nog niet. Ik zie dat het onze relatie niet ten goede komt als ik op haar vraag of ik nog iets anders wil – volgens mij heb ik toch echt mijn betaalpas in de aanslag – vriendelijk maar ferm bedank. Ze kan het niet laten. Ze wil me per se nog dat kopje koffie aanbieden. Het maakt immers deel uit van haar script. Het voelt alsof ik in de verkeerde film ben beland. Een film die me doet denken aan het winkeltje dat we vroeger speelden. Alles volgens een afgesproken stramien. Wie van de storyline afwijkt, riskeert een breuk in de vriendschap. Voorgoed!

We zitten verstrikt in een belevingsmaatschappij en Nespresso speelt daar handig op in. Ik gebruikte het beleven ooit in een presentatie. Het kopje koffie thuis à 38 cent als wake-up shot, een latte met koekje voor 2,75 euro op een terras en die cappuccino op het San Marcoplein voor 17 euro rond. Beleving heet dat.

Het lijkt erop dat de mevrouw op de Heiligeweg is vergeten dat het de cafeïneshot is waarmee de beleving begint. De mevrouw lijkt zo gebrand op het winkeltje spelen, dat ze aan al het overige voorbij gaat. Ze pikt mijn signalen over haast, kijken op mijn horloge en betaalpas in de aanslag niet op. Haar eigen beleving is waarvoor ze gaat.

Enkele weken later sta ik in de Nespresso-winkel in Maastricht. Wederom de laatste capsule opgemaakt. Te laat om online de winkelbeleving te omzeilen. De medewerker kijkt me aan en vraagt: ‘Helpoort is het toch?’ Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Zonder twijfelen print ze de bon en wenst me een fijne dag.