‘Ik drink best veel’, hoor ik mezelf zeggen en zie een aantal mensen zich prompt omdraaien en mij, met een blik die het meest doet denken aan verbazing, aankijken. Ik sta in de trainingsruimte van de sportschool. Gedurende 8 weken volg ik hier een bedoeling die luistert naar de naam ‘Operation Bikini’. Hoewel de naam een Speedo-zwemslipjes gevoel bij me oproept, is de werkelijkheid dat ik in een klein groepsverband minimaal 3x per week train om fit te worden. Niet zomaar een klasje huppelgevallen, maar inspanningen om je bij af te vragen of er zoiets is als een max hartslag.

Ik drink

Onderdeel van de wekelijkse martelgang is het weegmoment; een totaalmeting van waarden waarvan ik tot aanvang van het bikiniclubje niet eens wist dat ik over de betreffende variabelen bezit. Op het meetmoment volgt een voedingsadviesjes van de sportjuf (die de winter klaarblijkelijk in bikini is doorgekomen). Alsof er op de 1600 kcal eetlijst die ze wekelijks uitreikt überhaupt wijn staat, meldt ze – terwijl ze ons vertelt een lichte en een zware halter klaar te maken (kan iemand mij vertellen hoeveel kilo dan?) – dat alcohol uit den boze is. ‘Hoe dan, wat dan?’ vraag ik mezelf af. Waarop ik zonder enige gene en groupe meld: ‘Ik drink best veel hoor.’ Hetgeen resulteert in het prompte omdraaien van mijn bikinivriendinnen inclusief de verbaasde blik. Waar ik uit opmaak dat het kennelijk een ding is om een stempel te drukken op je eigen drinkgedrag, maar bovenal dat ‘Operation Bikini’ op nogal gespannen voet staat met mijn doel om beeldig – en dus strak in bikini – in de zon op het strand dat flesje witte, gekoelde Meursault te bestellen. Maar hé, ik wil het groepsplezier niet bederven. Als het dan toch moet, switch ik wel van kleur. Een glaasje Aix een prima alternatief.

Dat ‘drinken’ voelt goed

Zo goed als dat lichte en zware halter nogal een vage bedoeling is, is dat het met die wijn ook. Een halter van 10 of meer en eentje van minimaal 5 kilo is concreet, zoals ook 3x per week je 38x in de rondte in het zweet werken meetbaar is. Is mijn ‘veel drinken’ dat ook? Overrompeld door verbazing, heeft niemand van mijn mede-bikinistrijders gevraagd wat ik met ‘veel’ bedoel. Het maakt dat ik een uurtje later, bijna 500 verbrande kcal verder, glunderend op mijn fiets de weg naar huis trap. Vrij en blij voel ik me. En hoewel ik overweeg om het toe te dichten aan de endorfine die vermoedelijk is vrijgekomen bij het bikinifitten, realiseer ik me dat het te maken heeft met mijn eigen perceptie. Kennelijk is ‘veel’ in deze voor mij ‘okay’. Dat ‘okay’, de acceptatie, maakt dat ik er geen moeite mee heb om het te benoemen zoals ik het zie. Ook al staat het haaks op de bikinifit bijbel.

‘Hoeveel weeg je dan?’ beantwoorden

Hoewel ik het niet nodig vind om alles maar met iedereen te delen, al is het maar om mijn vrienden niet te vervelen, en die ‘Operation Bikini’ op zich eigenlijk al in de categorie ik-deel-het-liever-niet valt (zo’n clubje heeft nu immers z’n weerslag op je imago), besef ik me hoe zen ik in mijn zijn ben. Dat in contact staan met mezelf (is het dan toch die bikini-endorfine die is blijf hangen), doet me realiseren dat er ook dingen zijn (en niet eens zo spannend) die ik minder makkelijk deel. Dingen waar ik me een soort van voor schaam of minder prettig bij voel. Niet vanwege het oordeel van bijvoorbeeld de sportjuf (met bikinilichaam), wel door hoe ik zelf in de wedstrijd zit. Die wedstrijd concreet? Feitelijk (de wekelijkse metingen bewijzen het immers) zit ik op een perfect gewicht. Toch deel ik mijn kilo’s liever niet. Omdat ik maar al te goed weet dat mijn lichaam om 2 kilo minder vraagt dan dat de wekelijkse meting uitwijst. Pas als ik de vraag: ‘Hoeveel weeg je?’ durf te beantwoorden, is het goed. Niet om wat die machine me feitelijk vertelt of omdat het informatie is die iedereen aangaat (alsof het iemand ook maar iets interesseert), wel vanwege mijn ‘zijn’. Een ‘zijn’ dat voor mij werkt!

Je ‘zen’ perfectioneren met een glas Sauvignon Blanc

Een glas wijn minder hoeft van mij niet. Maar al die niet-zo-spannende-dingen die ik niet vrijuit (durf) te delen, daarin heb ik een keuze. Accepteer of pak het aan. Dat laatste heb ik zojuist besloten bij een flas – uhh, glas of was het nu fles – Sauvignon Blanc tussen het sportklasje van dinsdag en donderdag door besloten. Omdat ik de keuze heb te zijn wie ik wil zijn. Omdat ik mezelf gun om me vrij en blij te voelen over wie ik ben. En daar kan zelfs geen zomer in bikini tegenop!