Zonder alcohol

Het jaar begonnen met een maand zonder alcohol. Nu, bijna 12 maanden later, blijkt dat die Dry January een jaar van zonderen inluidde. Een jaar waarin niets meer lijkt wat was.

Zonder rugpijn

Ik nam afscheid van chronische rugpijn en een nek in stress stand. Na ruim 25 jaar leef ik zonder eeuwigdurende, zeurende pijn. En dat enkel doordat ik mijn voornemen inwilligde. Het dagelijks stramien van een serie yogaoefeningen. Oefeningen voor innerlijke rust en stromende energie.

Zonder zwembandje

Geen alcohol en de yogaoefeningen resulteerden in gezondheidsstreven. Huilend kwam ik thuis van die eerste interval training. Ik zette me over elk excuus heen en schreef me ook in bij de sportclub om de hoek in Amsterdam. Ik verdubbelde de gemiddelde leeftijd van het sportklasje. Liet regelmatig de werkdag van me afglijden met een rondje Amstel. Met het opmonteren van de prestaties op mijn stappenteller in mijn kracht.

Zonder kroost

Het empty nest syndrome overviel me. Het besef mijn kind te zien gaan. Een belangrijk richtinggevend element kwijt. Kroostloos. Het luidde een nieuwe periode in. Van nieuwe verbondenheid en stilstaan bij mezelf.

Zonder valse bescheidenheid

Afscheid als voorzitter van de Cultuurtank Limburg. Het nam zoveel meer tijd in dan voorzien. Met pijn in m’n hart en ondertussen met zoveel verrijking. Wat ik al wist, durf ik nu ook te stellen. Zoals een van de leden schreef: “Ik heb gemerkt dat je de sensitiviteit hebt om de stemming van mensen om je heen op te pikken. Bovendien ben je ontvankelijk voor de ervaringen en gedachten van anderen en daarmee een geschikte voorzitter en (gespreks)leider. Iemand die door de regels heen weet te lezen. … Een van jouw belangrijkste krachten zit duidelijk in het vermogen om anderen te inspireren en te motiveren. Ze met hun neus op de feiten te drukken en een spiegel voor te houden.”

Zonder doel

Het sportklasje voor de fitheid, stilstaan bij mezelf als gevolg van het empty nest en ruimte door het maken van keuzes. Mede dankzij een lange zomer las ik dit jaar minstens vijftien romans en zeker zoveel andere boeken. Een van die boeken, Ikigai, maakte me bewust van het belang van een hobby. Ik zette mijn zinnen op twee. Vanuit mijn liefde voor oprechte verbinding, hoop ik in 2018 als trouwambtenaar aan de slag te gaan. Daarnaast recent begonnen met schilderen. Die laatste als ontspanning. Om zonder graadmeter op te gaan in het moment.

Zonder liefde

De hulpboeken mochten niet baten. De liefde bleek niet alles overwinnend. De zoenen voorbij. De lach over. Mijn maatje weg. Kwijt. Foetsie.

2018 zonder zonde

2017 is voor mij het jaar van zonder. Het voelt of niets meer is. Niets meer klopt. Alsof ik in een te kleine jas zit. Een jas die trekt en schuurt. Een jas die niet dicht kan, terwijl ik juist nu zo naarstig warmte en comfort kan gebruiken.

Misschien is het zoals de herfst. Mijn lievelingsseizoen. Het snelst wisselende seizoen. Een seizoen van storm en nattigheid. Een seizoen van wegkwijnende kleur. Kleur die vervaagt als opmaat naar de zon. De zon die ik zo koester. De zon die energie geeft.

De herfst ruimt op naar de toekomst toe. Zoals de zonders van afgelopen jaar opschudden naar nieuw. Een nieuw waarin niets meer is wat was. Het alles mogelijk.

Nu de herfst heeft gestormd en gegierd, in opmaat naar de zomer, is de tijd van verstilling aangebroken. De winter als periode van zelfreflectie. Terug bij jezelf. Daar waar het warm en veilig is.

Dan, op een dag, wanneer vertrouwen ademt en stilte is, de krokussen die het winnen van de sneeuwklokjes. De lente die ontluikt wat zich in stilte zich heeft aangediend. De opmaat naar wat komen gaat. Naar de uitbundigheid en bloei zoals de zomer die viert.

Een eigenschap die afleidt van wat werkelijk gaande is

Misschien, zal mijn herfst iets langer duren. Nog niet alles is verwaaid. Er is nog een zonder die om een stevige storm vraagt. Een zonder om aan het lijstje toe te voegen alvorens ruimte voor stilte ontstaat. De zonder van zonder zonde. Een slechte eigenschap om afscheid van te nemen. Een eigenschap die afleidt van wat er werkelijk gaande is. Een zonde die als schaduw voor de zon staat. Mijn zon!

Een zon van geloof, hoop en kracht. Die inzicht en inspiratie straalt. Voor mensen zoals jij en ik.

Wijsheid

God, schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen

de moed om te veranderen wat ik kan veranderen

en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien

Reinhold Niebuhr